...............................................................................................................

yeni bölümler alta doğru ekleniyor...........

20 Haziran 2007  saat 02:00 - 04:00

İthaf:

Bana bu mesneviyi yazdıran SULTANIM

Ben sana meftun, seni yaratana HAYRANIM

I

Kırklar Yediler Meclisinde

 

Elindeki testiyi bırakıp anlatmaya başladı ihtiyar

Henüz düşmüştü simsiyah saçlarına aklar

 

Nereden başlayacağım bilmiyorum dedi anlatmaya

Gökten indirip bulutları yeri ıslatmaya

 

Sonbahardı geldiğinde bu şehre

Dönüp şöyle bir bakmıştı kızıl nehre

 

Söyle bana demişti ey şehir

Nerede benim için hazırladığın zehir

 

Alışması zor olmuştu kaldığı bu yere

Ama dönemezdi yerleşmişti bir kere

 

Yüreğinde kocaman bir sevgi denizi

Tanımıyorum bu şehri ve insanlar sizi

 

Anlatın bana bağrında ne yatar toprağınızın

Gönderdiler beni bir gün on yedimde ansızın

 

Toplandı kırklar, yediler bir gece

Sordular çözümsüz bir bilmece

 

Neyse seni senden ayırıp buraya getiren

İçinde bir volkan ki seni yiyip bitiren

 

Sana ağlamayı öğretecek önce

Baktığın her yeri son kez görünce

 

Soluduğun her dakika her saniye

İnan bize dönmeyecek bir daha geriye

 

Divane dolaşacaksın iksirin etkisiyle

Bir gün uyanacaksın kalbinin sesiyle

 

Ellerin alışacak kalem tutmaya

Dünyaya mücerred bir gözle bakmaya

 

Yıllarca arayacaksın içindeki kurdu

Çok önceleri gelip kalbine taht kurdu

 

Uyku haram olacak, yaşamak zor

Seni yakıp tutuşturacak içindeki bu kor

 

Şimdi sen düşün, imsak vaktidir

Bu son değil görüşmemizin sadece ilkidir

 

Ulumaya başladı bak dışarıda köpekler

İnerken yeryüzüne saf saf nurdan melekler

 

Gittiler birer birer kırklar, yediler

Eline bir kalem, gönlüne dert verdiler

 

Kalktı abdest aldı testiden

İki rekat şükür kıldı gönülden

 

Bu nasıl bir bilmece çözemiyorum Allah’ım

Önümde beni mi bekliyor yüz-ü mahım 

 

Uykuya daldı güneş doğarken

Bir rüya gördü çiçekler açarken

 

 

II

Gördüğü Rüya

 

 

Çölde su içiyordu kana kana

Katılmış gidiyordu büyük bir kervana

 

Sordu bedeviye nereye bu yolculuk

Yüreğim yanıyor, öldürecek beni susuzluk

 

Yüz sürmeye gidiyoruz aşk meclisinde

Cevap aramaya Leyla’nın elbisesinde

 

Orada saklıdır aşıkların aradığı cevaplar

Göreceğiz Mecnun yıllardır niçin ağlar

 

Neydi pusulası Mecnun’un Leyla’yı ararken

Hissettiği onunla saatlerce susarken

 

Aylarca susuz, kuru bir ekmekle

Nasıl yaşar Leyla’yı bir kere görmekle

 

Yıllardır yürüyoruz o eşsiz diyara

Karşılaştık yolda binlerce ihtiyara

 

Onlar da düşmüşler yıllar önce bu sevdaya

Çoğu kaybolmuş çölde kavuşamamış Leyla’ya

 

Yolumuz uzun, gece çökecek birazdan

İzler kaybolacak esen deli rüzgardan

 

Sakın kopma bu aşk zincirinden

Kaybolup gidersin bırakırsan elinden

 

Allah’ım nerdeyim ben anlamıyorum

Bu olanlara, susuzluğa dayanamıyorum

 

Yol göster bana kaybolup gideceğim

Bu ıssız yerde tek başıma mı öleceğim

 

Derdim nedir bilsem ararım dermanı

Okuyamıyorum karanlıkta gönlümdeki fermanı

 

Uyandı düşünden ter içinde

Anlamadığı sözler vardı dilinde

 

Allah’ım bana neden verdin bu derdi

Öyle bir dert ki acısı kalbimi deldi

 

Kalktı yüzünü yıkadı abdestten kalan suyla

Sokağa attı kendini geceden kalan soruyla

 

 

III

Kitaplar Arasında

 

 

Hemen girdi gördüğü ilk kitapçıya

Dayanamıyordu artık bu acıya

 

Karıştırdı birkaç eski kitabı

Bulamadı aradığı hiçbir cevabı

 

Adam sordu aradığın nedir delikanlı

Dolanıp duruyorsun böyle heyecanlı

 

Anlat derdini belki yardımım olur

Delice arayışın, koşturman son bulur

 

İçimde sürekli bir düşünce var

Önümde kocaman beton duvar

 

Bilmiyorum sebebi nedir bu yangının

Nereyi gösterir ibresi mühürlü pusulanın

 

Çöldeydim Leyla’ya gidiyordum

Saatlerce aç, susuz yürüyordum

 

Çok kalabalıktı, çöl karanlık

Ne bir yıldız ne de bir aydınlık

 

Adam baktı delikanlının yüzüne

Bir titreme çöktü yaşlı sesine

 

Sen bade içmişsin pirin elinden

Artık düşmez Leyla senin dilinden

 

Ciğerin yanar, dudakların kurur

Acıların ancak Leyla’yla son bulur

 

Kalbindeki bu ağrı aşktandır

Ama sende yerleşmişti çoktandır

 

Aradığın derman kitaplarda yoktur

Bulamazsan çekeceğin acı çoktur

 

Rüyandaki çöl senin hayatın

Karşılaştığın kervan da bahtın

 

Ya kaybolacaksın çölde tek başına

Ya da gideceksin Leyla’nın yanına

 

Allah’ım bu nasıl bir baht

Ne saltanat kaldı ne taht

 

Nasıl bulacağım Leyla’yı kaybolurum

Leyla’sız bundan sonra nasıl solurum

 

 

IV

Sevgiliyle Karşılaşma

 

 

Çaresiz dolaşmaya başladı sokaklarda

Sevgiliyi arıyordu gözleri uzaklarda

 

Günler geçerken kızıl göğün altında

Bir gün ay yüzlüyü gördü gülistanda

 

Sarhoş olmuştu üzüm suyundan

Belli oluyordu sallanıp duruşundan

 

Düşecekti sendeleyip yüzüstü yere

Sarıldı ani bir hareketle incecik beline

 

Öyle bir duruşu vardı ki mahsun

Kana karışmaya başlamıştı efsun

 

Sen dedi gerçek misin yoksa hayal

Yıldızlar görüyorun ortada bir hilal 

 

Yıllarca aradı gönlüm gerçekle karışık tahayyül

Bitti artık geride kaldı hayatımda eylül

 

Bu nasıl duygu nasıl bir istikbal

Yokluğunda gönlüme hakim olur melal

 

Zaman gergef işliyor, ömür geçiyor

Bak bir Can Canan’ı ne çok seviyor

 

Esirgeme benden bir kadeh şarap

Sunmazsa ellerin bu can ki hali harap

 

Seni gökten indiren kudrete hayranım

Sen benim melikem hükümdarım Sultanım

 

Ya sunacaksın aşk tepsisinde abı- hayat

Ya da erken başlayacak yüreğimdeki hasat

 

Yüzünde bin parça ay elif olmuş

Dişlerin yüzünde güneş gibi durmuş

 

Saçının hiçbir teline değişmem dünyayı

Nasıl unuturum gerçek değilse bu rüyayı

 

Zülüf toplanmış şakaklarına düşman gibi

Göstermiyor ay yüzünü deli ediyor beni

 

Dünya saltanatını yıkıp başıma geçirdi ay yüzlü

Hiçbir şeyi ve kimseyi görmüyordu gözü

 

Benim hüznüm bana yetiyor istemem aşkını

Görmüyorum, ne seni  ne de yüreğindeki taşkını...

 

Kadehime şarap değil zehir doldurdun

Bahçemdeki bütün gülleri soldurdun

 

Kaldığın yer mezarım olsun kabul et

Her gün kabrime gelip bana dua et

 

Sensiz bir hayat ancak ölümdür Can'a

Seviyorum Sultanım ne olur inan bana

 

Gidersem buralardan gelmem geriye

Aklım gider sensiz dönerim deliye

 

Meczup gibi dolanırım çöllerde

Mecnun olurum duyarsın beni  dillerde

 

Ayrıldı gül kokulu sevgilisinden

Çıkarıp atamaz artık onu gönlünden

 

Düştü yollara sevda ikliminde

Yürüyordu çölde Kenan ilinde

 

Bir serap gördü durdu bekledi

Nabzı yavaşladı kalbi tekledi

 

Uzandı Tuğba ağacının altında yari bekledi

Saatler geçti günler oldu ay yüzlü gelmedi

 

 

V

Karanlık Oda

 

Bütün gün dolaştı acıyla yollarda

Sanki pranga taşıyordu boynunda

 

Yoruldu, taşımaz oldu ayakları

Kurudu, tükendi hayat kaynakları

 

Yaşamak bana haram oldu gerçekten

Kırklar, yediler söylemişti önceden

 

Can durmuyor çıkmak istiyor kafesten

Tanımıyor kimseyi, uzaklaşmıştı herkesten

 

Sokağı dönerken evinin yolunda

İki kişi gördü biri diğerinin kolunda

 

Allah'ım ne güzel bir çift mutlular

Hayat yolunda çok şanslı ve umutlular

 

Geçti boynu bükük yanlarından

Rahatsız oldu sevinç kahkahalarından

 

Eve girdi geçti karanlık odaya

Baktı uzun uzun resimli duvara

 

Saatlerce bir noktada kaldı gözleri

Çıkmıyordu aklından sevgilinin sözleri

 

Düşündünkçe kalbi çatlayacak oluyordu

Sürekli kendisine aynı soruyu soruyordu

 

Allah'ım inanmıyor mu bu büyük aşka

Yoksa söylemediği bir şey mi vardı başka

 

Kapandım ayaklarına, serdim gururumu

Her şeyden vazgeçtim, unuttum onurumu

 

Kapılar kapandı birer birer üstüne

Dünyaları verirdi sevgilinin tek bir sözüne

 

Beyninde bir sinek vızıldıyordu

Sanki Nemrud'un canını alıyordu

 

Sineğin her kanat çırpışında

Dayanılmaz bir ağrı başlıyordu başında

 

Allah'ım dünya senin, mülk senin

İstediğinden aldın isteyene verdin

 

Her şeyimi al; malım, mülküm feda sana

Tek istediğim odur, ne olur ver bana

 

Şükrüm sana, duam sana, kurtar beni Allah'ım

Melekler duydu, gökler ağladı, bitmedi âhım

 

Sabaha kadar duvarlara vurdu başını

Aldığı kefene sildi kanlı gözyaşını

 

Kendinden geçti çektiği acıdan

Kanlar akıyordu uyurken başından

                          (devamı aşağıda...)

..............................................................................................

................................................................................................

Haziran sıcağı çöle vuruyor ve aslanın yeleleri arasında nemlenip kalıyordu. Az önce yediği koca budu sindirmekle meşguldü ağacın altında. Koca çöl onundu. Ondan habersiz hiçbir şey olmuyordu. Bütün bir ömrü burada geçmişti. Ne çok gezmişti, ne çok hayat kavgaları vermişti, işte şu önünde uzanan çölün sıcak kumlarında. Ailesinden ayrıldığı günden beri tek başına kalmıştı. Hiç kimsesi yoktu. Ama birkaç haftadır başka bir haller vardı. Eskisi gibi yiyemiyor, eskisi gibi neşeli değildi. Bazen oluyor saatlerce bir noktaya takılı kalıyordu gözleri. Diğer hayvanlar bu değişikliği hiç hayra yormuyordu ama bu durumdan da memnun görünüyorlardı. Aslanın düşünceli düşünceli hareketsiz durması  demek onlar için rahat bir uyku ve rahat bir otlama anlamına geliyordu. Zaten kimsenin de aslanın derdinin ne olduğunu soracak cesareti yoktu.

Serengeti’de yirminci gün. Aslan yine pusuya yatmış, avını bekliyordu. Ama hiç saldırmak geçmiyordu içinden. Canı yemek de istemiyordu. Sadece içgüdüleri onu yemek konusunda dürtüyordu. Ama çok silik bir sesti derinlerden gelen. Susamıştı. Avını bırakmış, peşinden koşmamıştı bile. Nehre doğru birkaç adım yaklaştı. Suya yansıyan görüntüsünü izledi birkaç dakika. Sonra birkaç dil hareketiyle susuzluğunu giderdi ve az önce uzandığı ağacın altına, henüz yeri bile soğumadan gitti ve tekrar düşünmeye başladı. Ne oluyor Allah’ım bana. Ben değil miyim bu çöl krallığının kralı. İstesem herkes mum gibi olur. Ama ben mum gibi eriyorum her geçen gün. Sonra uykuya daldı. Çölün sıcaklığı ve sıkıcı havası yavaş yavaş kayboldu gözlerinin önünden.

Gel korkma güzel gözlü, dişleri inciden olan ceylan. Ben aslan kralım. Bu topraklar benim. Senin güzelliğin yok bu topraklarda. Görmedim senin gibisini. Topraklarım sana kurban olsun. Bütün varlığım yolunda şu çöl kumları gibi serilsin. Sadece gel. Biraz konuşmak istiyorum. Çok yalnızım. Seni gördüğümden beri kan dönmez oldu kalbime, nabzım hızlı hızlı atmaya gözüm kararmaya başladı. Ne olur naz etme, derdime bakıp gülme, yarama merhem sür. Seni krallığımın sultanı yapayım. Beraber hükmedelim sahip olduğum şu uçsuz bucaksız topraklara. Beraber koşalım, beraber yürüyelim.

Sen de kaçıyorsun. Haklısın. Öyle bir krallık vermiş ki Tanrı bana. Öyle bir güç vermiş ki. Öyle bir kükreme vermiş hayata karşı. Kükrememi duyup da irkilmeyen yok. Bir pençe darbesiyle koca vücutları yere seren ben, Aslan Kral küçücük, narin, bir ceylanın önünde söz geçiremiyor. Neden Kral olduğum için mi, yoksa Aslan olduğum için mi. Yok yok. Bunlar olamaz. ceylanım, sultanım, başka bir şey var. Benden korkmuyorsun, kral olmam da sorun değil, yoksa sevgime mi inanmıyorsun. Krallar yalan söylemez. Krallar bir kere sever ve krallar sevseler de söyleyemez. Çekinirler krallığının topraklarında yaşayanların söyleyeceklerinden. Ama bak ben sana saatlerdir seni ne kadar sevdiğimi söylüyorum. Bana inanmıyor musun.

Ölü gibi yatıyordu. Güneş ağacın kocaman gövdesini dolanmış ve gölgesinde yatan aslanın üzerine vurmaya başlamıştı. Sıcak kaslarını iyice gevşetmiş ve bir kedi gibi yapmıştı onu. Gözlerini açtı, acıyla bir kükredi. Herkes duydukları kükremeden değil, kükremedeki acıdan irkildi. Ne oluyor bu krala. Ölecek mi ne? İki gündür ben şahidim bir şey koymadı ağzına. Sadece su içmek için iniyor nehre, o da birkaç damla içip tekrar çekiliyor gölgeye. Gidişat iyi değil.

Aslan ağacın arkasını dolandı. Gölgeyi tam ortaladığını düşündüğünde tekrar uzandı. Üzerine üşüşen birkaç kara sineği kovaladı. Sonra tekrar göz kapaklarının ağırlığına yenik düştü. Allahım bir aslan ceylana aşık olur mu. Olsa da ceylan ne der. Kabul eder mi. Her gün su içmeye geliyor nehre. Ve ben onu bekliyorum bu ağacın altında. Ama yanıma gelmiyor bile. Ya bu aşkı al yüreğimden Allahım ya da ona cesaret ver ki gelsin yanıma ve anlatayım ona, verdiğin bütün güzellikleri, sereyim önünde bana verdiğin bütün nimetleri. Allahım şükrümü yetersiz mi görüyorsun yoksa bu güzellik karşısında. Hayır Allahım şükürler olsun ki sana, öyle bir güzellik vermişsin ki ceylanıma. Ona bakıp da senin büyüklüğün karşısında eğilip secdeye kapanıyorum. Şükrümü kabul et, ve bana yardım et. Çekinmesin benden.

Serengeti’de bir ay dolmuştu aslanın gönlüne aşk düştüğünden beri. İyice erimiş, halsiz düşmüştü. Şimdi istese de kıpırdayamıyordu. Koca gövdesi ağırlaşmış, ayakları taşıyamaz olmuştu. Hala aynı ağacın altında, güneşte yanıyor, arada bir yağan muson yağmurlarıyla ıslanıyordu. Halinden memnun değildi. Küçük düşmüştü bütün krallığına. Herkes ölmesini bekliyordu. Başka krallıklardan gelip, kendi halkına zarar vermeye başlamışlardı. Onun düşündüğü ise sadece ceylanıydı. Onun hayaline tutunmuş ve gerçek hayatla tüm ilgisini kesmişti. Üzerine konan sinekleri bile kovmaktan vazgeçmiş, onların sivri hortum gibi iğnelerine ses çıkarmıyordu. Dudakları çatlamıştı susuzluktan. Hızlı hızlı nefes alıyor, yutkunmaya çalışıyor ama nafile küçük dili artık iyice küçülmüş ve boğazını tıkıyordu.

Aslanın açlık ve susuzluk grevinin kırkıncı günüydü. Artık hiç kıpırdamaz olmuştu. Üzerinde akbabalar uçuşmaya başlamış, çakallar ve tilkiler cesaret bulup ürkek ürkek yanına kadar yaklaşmışlardı. Ölmüş ü acaba. Bence ölmüş. Hiç kıpırdamıyor baksana. Ya tuzaksa. Hayır hayır baksana. Her tarafı Eyüp peygamber gibi yara olmuş. Sen Eyüp peygamberi nerden biliyorsun. Küçükken annem anlatırdı. Ben önceleri masal zannederdim. O da bir odaya kapatıp kendisini hiçbir şey yememiş, hiçbir şey içmemiş. Ağzı, yüzü, gözü hep yara olmuş. Bak aslanda da var bu yaralar. Aslanın kendisini kasarak zorla ağzını biraz aralayıp “su” demesiyle çakal da tilki de soluğu karşıkı tepede almıştı. Hala yaşıyor. Ölmemiş. Zorla ağzından “su” dediğini duyduk. Ama yakındır ölümü.

Aslan ağacın altında ceylanı bekliyordu. Sultanım, Ceylanım nerdesin. Ben artık gidiyorum buralardan. Son bir kez görsem yüzünü. Son bir kez baksam gözlerine. Son bir kez şükretsem Tanrı’ya sana bakıp da. Umrumda değil diğerlerinin söyledikleri. Beni küçümsemeleri. Seni çok seviyorum ceylanım.

Ceylan güneşin vurmasıyla parlayan nehre su içmeye gelmişti. Kafasını kaldırdı. Baktı ki aslan bu sefer bir şey demiyor. Gel yanıma ceylanım, güzel gözlüm demiyor. Merak edip yanına kadar geldi. Korkuyordu ama bir taraftan da aslanın halini görünce dayanamayıp hemen nehre indi ve ağzını su ile doldurdu ve aslanın yanına kadar yaklaştı. Ceylan eğildi. Ben de seni seviyorum kralım, affet beni aşkını anlayamamışım, sevginin büyüklüğünü görememişim derken suyu aslanın ağzına aktardı. Su aslanın yelelerinin arasından sıcak toprağa dökülüyor ve hemen buharlaşıyordu. Aslan hiç kıpırdamadı.

Serengeti’de aslanın ölümünün ardından iki yıl geçmişti. Çöl mecnundan beri ne böyle bir sevgi görmüştü, ne de aşık. Aslanı bütün topraklarını ve herkesi rahatça görebildiği, nehrin kenarında Ceylanını beklediği o ağacın altına gömmüşlerdi.

Bak sevgilim işte o ağaç bu, saatlerdir gölgesinde oturduğumuz ağaç. Ne iyi etmişiz de gelmişiz değil mi buraya. Makinemde film bitmiş. Çantayı uzatır mısın. Bu ağacı çekmem lazım. Ağacın üzerinde aslanın tırnaklarıyla kazıdığı CEYLAN’ım yazısı fotoğrafta silik bir şekilde duruyordu. Ama kimse fark etmedi. Toplandılar güneş yakıcılığını kaybedince yola düştüler.

Aslanın rüzgarda yeleleri uçuyordu ve gözleri çok uzağa, ceylanının geleceği yola bakıyordu.Başka bir şey de görmüyordu gözleri. Gelmeyeceğini bilsem de sen benim içimde, ta derinlerdesin... 

................................................................................................

...........................................................................................

Bugün kesin söyleyeceğim onu sevdiğimi. Tanrım ne olur bana güç ver. Karşısında sessizce durmak istemiyorum. Ona ne kadar büyük bir sevgi duyduğumu söylememe yardımcı ol. Yoksa çıldıracağım. Alahım ne olur bana sadece bir gülümsediğini, gözlerinde bir ışık belirtisi görsem, bütün cesaretimi toplayıp söyleyeceğim. Yirmi dakika sonra onunla buluşacağız ama ben hâlâ söze nasıl başlayacağımı bulamadım.

Taştan kaldırımın üzerinde bir oraya bir buraya giderek dolaşıyordu. Sanki bir şeyler kaybetmiş de ararmış gibi gözlerini yere dikmiş, elindeki sigaradan aralıksız koparırcasına çekiyordu. İki dudağının arasından sızan duman bazen arkasında kalıyordu bazen ani bir hareketle dönünce gerisinde. O kadar hızlı hareket ediyordu ki duraktakiler fark ettirmeden onu izliyordu. Ensesinden giren soğuğa aldırış etmiyordu. Sadece kabanın yakasına kaldırmakla yetindi. Sonra hızlı adımlarla bir mahkum gibi gidip gelmeye devam etti. Kendisine  bakıp gülen birkaç kişiye sert sert baktıktan sonra bir kere daha çekti sigarasından ve sonra yere fırlatarak birkaç dakika ezdi ayağının altında. “Sizi ne ilgilendirir ha! Söyleyin bana, ne yaptığım sizi alakadar eder mi? Ne bakıyorsunuz öyle cüzamlıymışım gibi. Defolun başımdan.” O kadar sinirli söylemişti ki bunları duvara yaslanmış iki kişi kafalarını yere eğerek ellerindeki notları karıştırmaya başladıl. Az sonra mavi otobüs geldi ve gülerek bindiler duraktakiler.

Yine gecikti. Acaba başına bir iş mi geldi. Yoksa! Hayır canım ne alakası var. Geleceğini söyledi ya. Belki de sezinlemiştir ona sevdiğimi söyleyeceğimi ha. Kızların bu konuda sezgilerinin iyi olduğu söylenir. Tanrım otuz beş geçiyor. Bir sigara daha yaktı. Bir lokomotif gibi gidip geliyordu yine.

-                      Merhaba, geciktim kusura bakma. Otobüsü kaçırdım da.

-                      Yok, aslında ben de yeni gelmiştim. Bir an gelmeyeceksin sandım. Hani belki evden bir aksilik falan çıkmıştır diye düşündüm.

-                      Yürüyelim mi biraz.

-                      İyi fikir, hava soğuk.

İstasyon caddesi boyunca yürümeye başladılar. Yüreği kıpır atıyordu. Nasıl söyleyeceğim. Ama zaten bilmiyor mu? Tekrar söylemeye gerek var mı? A, bak kim var burada. İkimizin de adını bilmediği ama ikimizin de tanıdığı eskiden bir kitapçıda çalışan arkadaş kaldırımda hediyelik küçük şeyler satıyordu. Merhaba buyurmaz mısınız? Gelin bir sıcak kahvemizi için. Şöyle bir bakıştılar ve sonra ikisi de onaylar gibi kafalarını salladı. Ne yapıyorsunuz, iyi misiniz? Ne yapalım biz de biraz hava alalım dediydik. Tezgahın altından termosu çıkardı ve bize kahve doldurdu. Bu arada hem konuşuyor hem müşteri ile ilgileniyordu. Ben de işsiz kalmaktan iyidir dedim, ufak şeyler yapıp satmaya karar verdim. “İyi etmişsin.” Bunların hepsine sen mi yapıyorsun yoksa sadece satıyor musun? Diye anlamsız bir soru yöneltti. Sırf bunu konuşmaya girebilmek için söylemişti. Acaba çok mu belli ettim. Zaten söylemişti kendisinin yaptığını. Evet hepsini ben yapıyorum dedi ve müşteri ile ilgilenmeye devam etti. Kahvesini hızlı hızlı içmeye başladı. Burada durmak istemiyordu. Bir an önce yalnız kalmak istiyordu onunla. Söyleyecek çok şeyim var ve ben lanet olası bir herifin tekiyim henüz bir kelime bile söyleyemedim. Tamam mı gidelim mi? Kahveler için teşekkürler. Sana kolay gelsin.

Biraz daha yürüdükten sonra her zaman gittikleri pastaneye girdiler. Garson sağda boş bir masayı gösterdi ve uzaklaştı. Ceketinin içine sakladığı şeyi fark ettirmeden kontrol etti. Elindeki dergiyi masanın üzerine koydu. Derginin içerisinde kendi yazdığı birkaç öykücüğü okumasını istiyordu. Öyle de oldu. Dergiyi karıştırırken bunlar ne diye sordu. Bugünlerde yazdığım birkaç öykü. x dergisine göndereceğim. Bakmak istersen. Öyküleri aldı. Ve “Gerçek Hayatlar!” başlıklı olanını okumaya başladı. Kafasını öne eğdi ve okumaya daldı. Okurken onu izlemek için çok zamanı olacaktı. “Acaba kendisinden bahsettiğimi anlayacak mı?” diye düşündü. Bu sefer de ya anlarsa ve bana kimin için yazdın bunu diye sorarsa ne cevap veririm diye düşünmeye başladı. Cebinden bir sigara çıkardı. Derin bir nefes aldı. Hazırdı. Eğer sorarsa evet senin için yazdım, sadece onu değil. Diğerlerini de ve hatta hepsini, hayatım boyunca yazdığım bütün öykülerimi. Aldığım bütün nefesleri senin için almışım. Her sözümü senin için söylemişim. Diyecekti. Birincisini okudu, kafasını kaldırmadan diğerine geçti. Diğerini ve sonra diğerini bitirdi. Ama hiçbir şey söylemedi. İşte böyle dedi. Çıldırmak üzereyim, son zamanlarda yazdıklarımda hep sevgi var. Hiçbir şey söylemedi. Hiçbir şey sormadı da. Sınavlardan söz açıldı ve konuyu değiştirdi. Tanrım ne olur bana güç ver söyleyeyim. Onu deliler gibi sevdiğimi. Çaylarını bitirdiler ve çıkalım dedi.

Yine kaldırımda yürüyorlardı. Şimdi ne yapacaksın. Bilmiyorum. Hemen gidecek misin? Evet annem kızıyor. Gitmeliyim. O zaman beraber gidelim. Sana evinize kadar eşlik edeyim zaten işim de yok. Otobüse bindiler. Hiçbir şey söylemiyordu. Ama üşüyordu. Durakta indiler. Evlerinin önüne geldiklerinde burası mıydı? diye sordu. Halbuki hangi apartmanda ve hatta kaçıncı katta oturduklarını bile biliyordu. Evet, artık ben gideyim dedi. Tanrım ne olur yardım et. Söyleyemedim yine. En azından ceketimin içindekini vereyim, ban güç ver dedi. Aa! Bir dakika az daha unutuyordum. Elini cebine attı ve kırılacak bir biblo gibi cebinden kıpkırmızı bir gül çıkardı ve uzattı. Bir şey diyor musun? Yoo. Kendine iyi bak. Tamam iyi akşamlar diyerek uzaklaştı.

Tanrım gelmeyecek mi yoksa? Yirmi dakika geçti hâlâ yok. Bir kere daha çekti sigarasından. Hızlı hızlı gidip geliyordu hala. Yarım saattir soğukta bekliyordu. Olsun Tanrım gelsin de yeter ki. Hasta hasta bekleyeyim. Yere baktı, aman Allah’ım ne kadar çok sigara içmişim. Elini paketine attı, içinde hiç sigara kalmamıştı. Söz Tanrım ona söylediğim de bırakacağım şu mereti. Arkasını döndü. Aa sen burada mıydın? Ben de yarım saattir diğer durakta bekliyorum. Tam gidecektim. Şuradan bir bilet alayım dedim. Onun için geldiydim. Az daha gidecektim.

Elini ceketinin içine attı. Evet ordaydı. Allah’ım yardım et bugün onu sevdiğimi söyleyeyim. Yavaş yavaş yürüdüler. Demek öyle ha, ben de gelmeyeceksin sandım. Hani olur ya evden bir sorun çıkmıştır diye düşünmüştüm.

...........................................................................................

............................................................................... 

Bir genç ön safta dizlerini kırmış ve giden cemaate aldırış bile etmeden, küçük ellerini açmış ve acziyet içinde duasını ediyordu. Gözleri nemli, kaybettiği kaderini bulmasına yardım etmesi için Allah’tan yardım istiyordu. Ne zaman başı sıkışsa, içinden çıkılmaz hallere düştüğünde ona sadece O yardım ediyordu. O çok büyüktü. Ama o kadar kullarının arasında benim gibi küçük ve işe yaramaz bir çocuğun istekleri ile ilgilenir miydi acaba diye düşünüyordu. Allah’ım biliyorum, dünyada o kadar aç, o kadar zulüm gören insan varken, savaşlar insanları çoluk çocuk, kadın, ihtiyar ayırt etmeden üzerlerine bombalar kusarken ben kalkmış kaybettiğim kaderimi bulmama yardım etmeni istiyorum. Ama başka yardım dileyeceğim kimsem yok. Senden başka da kimse bana yardım edemez. Ne olur Allah’ım bana kaderimi göster. Ellerini birbirine yaklaştırdı. Sonra yüzüne sürdü..

  Yıllar alıp götürmüştü saçlarının bir bölümünü umutlarıyla birlikte. Her geçen saniye onun umutsuzluğunu pekiştiriyor, kum saatinden dökülen her kum tanesi, ayaklarının altında çöle dönüşüyor ve o sıcak çölde kaybolup gitmesine neden oluyordu. Ah zaman, sırtıma bir semer gibi yüklediğin koca bir hayat ve orantısız bir şekilde bunu taşıyan bir beden. Çölde nereye gider bu ayaklar. Pusulasız bir gemi gibi kayalıklara çarpıp parçalanmaz mı. Çöl aşkları onu susuz bırakmaz mı. Her Yusuf bir kuyuya atılmıyor ya. Kimi Yusuflar da zindanlara kapatılıyor. Söyle hangi zindanın karanlık kuytularına kapattın ki beni güneş görmez oldu gözlerim. Dudaklarım susuzluktan kurudu ve bir yaprak narinliğinde kırılıyor, dökülüyor. Ellerini açtı ve tekrar duaya başladı. Hiç vazgeçmeyecekti. Bu eller kim bilir kaç defa semaya uzanıp, yalvarmıştı aynı istek için. Gözyaşları kaç çiçeğe hayat vermişti. Allahım bir gün mutlaka mektubum bana kabul edildi diye dönecek. Biliyorum. Allahım kaybettiğim kaderimi bulmama yardım et. Yıllardır kayıp bir hayatı yaşıyorum. Ve sürüklenip duruyorum bilmediğim memleketlerde, bilmediğim yüreklerde. Pişmanlıklarla dolu bir hayatı yaşamak istemiyorum. Ne olur bana küllerine bakıp iç geçireceğim bir ateş verme. Bana kaderimi göster.

  Kitapların arasında arıyordu. Yıllar onu iyi bir okuyucu, kitapları da iyi bir arkadaş yapmıştı. Sayısız kitap kahramanı onun dertleriyle dertleniyor, o da bu arkadaşlarına vefalı davranıp onları dinlemekten geri kalmıyordu. Okuduğu sayfalara dalıp, kahramanların yanında maceradan maceraya atılıyor, bazen martı jonathan oluyor gökyüzünde süzülüyor, bazen oluyor oblomov gibi davranıp takmıyor hiçbir şeyi. Kimi zaman da eline baltayı alıp kötü adamlara, kadınlara gücünü gösteriyordu raskolnikov elbisesi ile. Ama hep misafirdi. Bu hayatlar onun için birer misafirlikten ibaretti. Zamanı geldiğinde kapıya yönelip gitmek zorunda kalıyordu kitabın son sayfasını çevirdiğinde. Ön kapak ve arka kapak arasında yaşadığı bu hayatları seviyordu. Ama kendi hayatı değildi işte. Kendi kaderi değildi. Ellerini açtı. Ve dua etmeye başladı. Allah’ım. Ben çok hayat gördüm. Çok hayatta yer aldım. Bir çok insan tanıdım. Onların iyi de olsa kötü de olsa bir hayatları var ve yaşıyorlar. Bense sadece onlara tanıklık edebiliyorum. Başkalarının hayatları arasında kalan zaman kırılmalarında yaşıyorum. Benim kaderim nerde Allahım. Bana benim kaderimi göster. Bana yardım et de bulayım. Ya kitaplar biterse ne yapacağım. Kimin hayatında misafir olacağım. Eğer başkalarının zihin dünyaları ve hayatları da olmasa ben soğuk ve karanlık gecelerde kimin hayatına sığınacağım. Bana yardım et.

  Tükenmişliğin verdiği çaresizlikle ademin içine düştüğü Hava’sızlığı ciğerlerinde hissediyordu. Oksijeni bitmiş bir tüp gibi lüzumsuz görüyordu kendisini hayatta. Nefes almakta zorlanıyordu. Ölüm sessizliği düşmüştü diline ve hiçbir şey yemiyor, hiçbir şey söylemiyordu. Bir bekleyişin son saniyelerinde uzatma dakikalarının verdiği tedirginlikle kalakalmıştı hayatın kale arkasında. Kapı ziliyle uyandı. Gelen postacıydı. Postacının faturalar dışında geldiğini görmemişti uzun zamandır. Postacının uzattığı zarfı aldı. Ve kapıyı kapattı. Zarf bir başka kokuyordu. Sanki cennetten gelmişti. Gerçi cennetin kokusunu da bilmiyordu ama. Hep anlatırlardı güzel olduğunu. Zarfı büyük bir itina ile açtı. Yüzüne bir nur yansıdı. Duaların kabul oldu. Seni bekleyen güzel bir hayat var. Bundan sonra kendi hayatını yaşayacaksın. Sana bir de hediyemiz var. Bu kadar yıl sabırla beklediğin ve asla duadan vazgeçmediğin için cennetten bir melek gönderdim. O da seni bekliyor. Onu bul ve onunla kocaman bir hayatı mutluluk içinde yaşa.

Zarfı okurken sarhoş olmuştu. Ayakta duramaz olmuştu. Hemen bir koltuğa çöktü. Kapı bir daha çaldı. Kapıyı açtı. Kapıdakine bakamıyordu. o kadar saf ve masum bir yüzü vardı ki. Kanatları sığmıyordu bu dünyaya. İçeri buyur etmek istedi. Ama yüzünü bulamıyordu. Allahım, göremiyorum. Bu nur gözlerimi kör etti sanırım. Yardım et. Gözlerim yanıyor. Nefesim daralıyor. Ellerini güneşin gözünü aldığı bir adamın uzak bir yere bakması gibi gözlerinin üzerine yaklaştırdı. Yavaş yavaş yüzüne düşen gölgenin parmaklarının arasından sızan görüntüsünü görmeye başlamıştı. Ama sen. Ben seni tanıyorum. Demek beklediğim ve beni bekleyen sendin. Ne mutlu oldum bir bilsen seni.

İçeri buyur ettim. Allah’ım şükürler olsun. Bana kaderimi gösterdin.

Zil çaldı. Gelen postacıydı. Gözlerini ovuşturdu. Elinde faturalar vardı. Aldı ve içeri geçti. Ezan sesiyle birlikte zarfları masaya bıraktı. İçeri geçti. Abdest aldı. Namazını kıldı. Ve duaya başladı.

- Allah’ım bana kaderimi göster.

............................................ 

konuş benimle sevgili,

aynı cümleyi paylaş ne olur

birlikte aynı fiilin iki farklı öznesi olalım.

ah kelimeler ne gizemlidir onlar

çözülseydi dilleri bir,

anlatsalardı içindekileri bir bir

bir cümle düşün ki

bahar zamanı

cennet mekanı

şarap da nesnesi olsun

doldurup kadehi irem’de bir yer seçelim kendimize.

ele ele koşalım peygamber sokağında.

ağlamaklı gülmelere karışsın sevincimiz.

sonsuz bir mutluluk sarsın kalbimizi.

bizi sürekli kemiren fikir kurtlarından uzak

ne bir engel ne de bir tuzak

gel seninle okyanuslara taş gömelim sevgili.

sonra bulmaca oynayalım,

kaybettiğimiz zamanlara inat,

saniyeleri dökelim kum tanesi hükmünce

çölde kaybolsunlar, karışsınlar sıcak çöle.

yusuf’u ziyaret edelim, mecnun’dan sonra

birlikte züleyha’dan helallik alalım,

yırtınca gömleği arkasından

hiç iyi bahsetmemiştim  ondan.

su içelim kuyusundan yusuf’un

zemzem tadındadır mutlaka

yakubun hasretiyle yanan kenan illerinde

kervanlara karışalım

aşk arayalım başka başka

bizim gibi deli divane

tuba ağacının altında

.............................................. 

  ..........................................................................................

  Aylardır yıkanmamış ve sigara dumanıyla sapsarı olmuş perdenin yırtıkları arasından güneş yeni yeni sızmaya başlamıştı. Mahmurluğun da etkisiyle tembel tembel yatakta doğrulmuş, odanın duvarlarına ve eşyalara göz gezdiriyordu. Köşedeki örümcek ağına yakalanan sineğin çırpınışları dikkatini çekti. Çırpınıyordu, çırpındıkça daha çok dolanıyordu örümcek ağına. Az sonra örümceğin sakin ve kendinden emin adımlarla sineğin yanına geldiğini ve kahvaltısını yaptığını gördü.

Çöp kutusunun yanında, uzaktan atılmış ancak yerini bulamamış birkaç buruşmuş kağıt, odanın çeşitli yerlerine rasgele dağılmış elbiseler ve masanın üzerinde düzensizce üst üste önemsiz ancak kırılacak eşya hassasiyetiyle dizilmiş kitaplar, dün gecenin kompozisyonunu çiziyordu. Kalktı ve masanın üzerinde duran notları karıştırmaya başladı. Önemsiz birkaç satır ve başlığı atılıp bırakılmış küçük hikayeler...

Yüzüne birkaç defa su serpti lavaboya giderek. Bıçak gibi kesmişti uykusunu soğuk su. Aynadaki karanlığı seyretmeye başladı. Gördüğü kirlenmiş bir sakalla dağılmış saçların armonisinin uyumsuz karmaşası... Biraz daha seyrettikten sonra öylece bırakıp dağınıklığı, dağınıklığa geri dönmek istedi. Sonra vazgeçti ve sakalın yakışmadığını düşünerek kesti. Ustura sanki yüzünü de sıyırıyormuş gibi geldi. Usturadan başka bir şey kullanmıyordu sakalları uzamaya başladığından beri. Tıraştan sonra losyonunu sürdü ve mutfağa geçti.

Mutfağa girince onlarca, yüzlerce hamamböceğini yemek masasının ve tezgahın üzerinde gördü. İkişer antenleri, sevimsiz ve patlak gözleriyle, biçimsiz kabuklarının altında, kıllı ayaklarıyla dans ediyorlardı. Birkaçının kabuğunu kırdı. İçlerinden çıkan sıvıda dışları gibi midesini bulandırdı. Banyoya koşarak böcek ilacını alıp geldiğinde az önce üzerinden bir hışımla geçtikleri de dahil bir tane bile sevimsizlik abidesi bulamadı. Sanki yer yarılmıştı da içinde girmişlerdi.

Ortalığı temizledikten sonra çay demledi, masaya oturdu. Yedikleri geçmiyordu boğazından. Midesi kalkmıştı. Düşününce aslında o kadar da çirkin, iğrenç ve mide bulandırıcı olmadıklarına hükmetti. Hayır, hayır böcekler iğrenç değildir. Birkaç defa tekrar etti bunu. Çevresinde kabuksuz yüzlerce böcek olduğunu düşündü. O kadar çoktu ki onlardan. Her  yere yayılmış ve karanlığın olmasını bekleyen, ortalık karardığında bir saniye bile zaman kaybetmeden çalmaya, kirletmeye, mide bulandırmaya başlayan, boyunsuz gövdelerine kravat takarak dolaşan, en çok yol kenarlarındaki ızgaralardan korkan, bir de ayak altında kalmaktan ürken tiksinç yaratıklar. Evet, evet bunlar daha da çok midesini bulandırıyordu. Dikkat etmeyecekti artık bastığı yerlere. Belki birkaç yakınını da ezecekti fark etmeden. Aman canım fark etse ne olurdu ki, tanıyamadım demesi kurtarırdı kendisini. Bundan sonra bütün böcekleri öldürme, ezme, içlerini dışa çıkarma kararı aldı. Düşüncesizce, sadece arzuları için yaşayan böcekler... hepsine ölüm, diyordu. Ölüm. Yürümeye başladı çıtırtılar arasında. Çıtırt, çıtırt....

Sofrayı toplayıp, duş almak için banyoya girdi. Sabunu bitmişti. Geri dönüp portmantodan bir sabun aldı. Musluğu açtı. Yüzlerce böcek akmaya başladı bir anda. Pis ayakları ve biçimsiz kabuklarıyla saçlarının arasında, yüzünde, vücudunun her yerinde dolaşıyorlardı. İğrenç kokuları ve kulak tırmalayan sesleriyle çoğalıyorlardı git gide. Musluğa uzattı ellerini. Vanaya ulaşamıyordu. Her yeri sarmışlardı. Parmaklarının arasında birkaç tanesini ezerek kapadı musluğu. Ayak uçlarından, yukarıya doğru çıkmaya başlamışlardı. Ağzından, burnundan giriyorlardı içine. Damarlarında dolaşmaya başlamışlardı şimdi de kahkahalar atarak. Bunalıyordu, nefes alamaz olmuştu. Son bir hamleyle BÖCEK! diye bağırabildi. Hepsi yok olmuşlardı. Bu kelimeyi söyleyince kayboluyorlardı demek ki. Duşunu aldı ve çıktı banyodan. Başı dönmüştü, yavaşça yatağa uzandı.

Uyumak istiyordu biraz. Böcekleri sayıyordu, kulağından ve ağzından giren böcekleri. Olmuyordu, uyuyamıyordu bir türlü. Vücudunda bir kıpırdanma hissetmeye başladı. Sanki birisi sessizce yürümeye çalışıyordu üzerinde. Kalktı ve hemen üstündekileri çıkartmaya başladı. Çırıl çıplak kalmıştı. Sabahın üçünde Tanrım, nedir bu?  BÖCEK! Diye bağırdı. Yine kaybolmuştu haşarat. Midesi bulandı. Yüzüne birkaç defa su serpti lavaboya giderek. Bıçak gibi kesmişti uykusunu soğuk su. Aynadaki karanlığı seyretmeye başladı. Gördüğü kirlenmiş bir sakalla dağılmış saçların armonisinin uyumsuz karmaşası... Biraz daha seyrettikten sonra öylece bırakıp dağınıklığı, dağınıklığa geri dönmek istedi. Yakıştığı için kesmedi. Ağzı kurumuştu. Mutfağa doğru geçerken kafasını yatak odasına çevirdi. Hâlâ yatakta uzanmış, şuursuzca rüya görüyor diye düşündü BÖCEK! Bunlar hep böyledir zaten diye düşündü. Düşünmezler, arzu ederler sadece. Her insan biraz böcektir diye düşündü. Tıpkı BÖCEKler gibi...